درد مفاصل یا آرترالژی در تعدادی از بیماری ها ظاهر می شود و تاکنون مکانیسم آن کاملاً مشخص نیست. عناصر مفصلی (رباط ها، غضروف، کپسول، استخوان ها) گیرنده های درد دارند و به فرآیندهای التهابی و تحریک مکانیکی پاسخ می دهند. در حین حرکت، گیرنده های مفصلی تحریک می شوند، سیگنال هایی از آنها وارد مغز می شود و فرد احساس درد می کند. در طول التهاب، گیرنده ها به هر گونه تحریک حساس تر می شوند، زیرا سلول های سیستم ایمنی موادی را آزاد می کنند که رسانای درد هستند.
به طور معمول، درد مفاصل با تورم بافت نرم اطراف، تغییر شکل کانتور یا قرمزی همراه نیست. هنگام لمس مفاصل، درد متوسط است. در برخی موارد، هیچ نشانه واضحی از التهاب در عکسبرداری با اشعه ایکس وجود ندارد. همچنین هیچ شکایتی در مورد کاهش قابل توجه در تحرک مفاصل بزرگ وجود ندارد.
آرترالژی اغلب با بیماری های روماتیسمی همراه است. در این حالت، مفاصل با تغییر آب و هوا درد می کنند و درد می کنند. ناراحتی شدید در مفاصل زانو و ران شایع تر است. در صبح، بیمار به دلیل سفتی و درد مفاصل قادر به بلند شدن و راه رفتن با سرعت نیست.
اگر درد مفاصل حملهای باشد، به طور غیرمنتظره ظاهر شود، در عرض یک روز قویتر شود، چند روز طول بکشد و فقط یک مفصل درد داشته باشد، میتوان وجود آرتریت ناشی از نقرس را فرض کرد. کریستال های اسید اوریک در بافت های مفصلی جمع می شوند و بافت ها را تحریک می کنند و باعث درد می شوند.
اگر آرترالژی در مفاصل بزرگ (زانوها، لگن) ظاهر شود، به آرامی رشد کند، در حین کار فیزیکی قوی تر شود و با سفتی صبحگاهی همراه شود، می توان تغییرات دژنراتیو-دیستروفیک را تشخیص داد - استئوآرتریت.
دلایل
درد مفاصل دلایل مختلفی دارد. یکی از شایع ترین علل آرترالژی عفونت حاد است. درد درد در مفاصل ممکن است قبل از اولین علائم بیماری یا در مراحل اولیه ظاهر شود. اغلب، در طول یک فرآیند عفونی، مفاصل را در سراسر بدن می شکند. در عین حال، دامنه حرکات در آنها تغییر نمی کند.
آرترالژی شدید پس از عفونی در طول عفونت های دستگاه ادراری تناسلی و روده ظاهر می شود.
مفاصل از سیفلیس ثانویه، اندوکاردیت، سل رنج می برند. اگر کانون های عفونت مزمن در بدن وجود داشته باشد، به عنوان مثال، در کلیه ها، مجاری صفراوی، اندام های لگنی، بیماری های انگلی، پس مفاصل نیز درد می کنند.
علل شایع درد مفاصل عبارتند از:
- بیماری های تیروئید
- مسمومیت با نمک فلزات سنگین.
- صدمات جسمی.
- استفاده طولانی مدت از برخی داروها.
من نگران درد مفاصل به دلیل بیماری های مختلف هستم. آنها به 2 گروه بزرگ تقسیم می شوند:
- آرتریت یک بیماری التهابی مفاصل است که در اثر عفونت، فرآیندهای خودایمنی، اختلال در عملکرد غدد درون ریز و متابولیسم ایجاد می شود.
- آرتروز یک بیماری است که با تخریب غضروف مفصلی و سطوح مفصلی زیرین استخوان ها همراه است. با گذشت زمان، غضروف خشن می شود، خاصیت ارتجاعی خود را از دست می دهد و ترک می خورد.
تقسیم بیماری های مفصلی به آرتریت و آرتروز مشروط است. بدون درمان، آرتریت در نهایت به آرتروز تبدیل میشود، زیرا فرآیندهای التهابی متابولیسم غضروف را مختل میکنند. آنها تغذیه کافی دریافت نمی کنند و به سرعت لاغر شده و به تدریج فرو می ریزند.
با آرتروز که در ابتدا با اضافه بار فیزیکی مفصل همراه است، التهاب در طول زمان ایجاد می شود. به دلیل تجمع قطعات غضروف و بافت استخوانی در حفره مفصلی و ایجاد واکنش های التهابی ایجاد می شود.
گروه خطر برای ایجاد این آسیب شناسی شامل موارد زیر است:
- زنان در دوران یائسگی
- افراد مسن با تغییرات شدید مرتبط با افزایش سن در بدن.
- بیماران چاق
- بیماران با سابقه ترومای مفصلی.
- ورزشکاران
- افرادی با مشاغل خاص. به عنوان مثال، مفصل زانو اغلب در کسانی که ساعت های زیادی را روی پاهای خود می گذرانند (معلمان، جراح، آرایشگر و غیره) آسیب می بیند. درد در مفاصل دست یک علامت رایج در میان نوازندگان، صندوقدارها و لودرهایی است که با دستان خود حرکات یکنواخت انجام می دهند.
گونه ها
طبقه بندی های مختلفی برای درد مفاصل وجود دارد. با توجه به محل آرترالژی، آنها متمایز می شوند:
- مونو آرترالژی (1 مفصل درد می کند).
- الیگو آرترالژی (2-5 مفصل را تحت تاثیر قرار می دهد).
- پلی آرترالژی (درد در بیش از 5 مفصل).
بسته به محل مفاصل، آرترالژی به دو دسته عمومی و موضعی تقسیم می شود.
ماهیت آرترالژی عبارت است از:
- تیز و کسل کننده.
- گذرا و دائمی.
- ضعیف، متوسط و شدید.
ویژگی ها و شرایط بروز آرترالژی به تشخیص بستگی دارد. شایع ترین علائم درد مفاصل عبارتند از:
- شروع کردن. آرترالژی ابتدا هنگام راه رفتن رخ می دهد، سپس با حرکت از بین می رود. این با اصطکاک سطوح مفصلی استخوان ها که با بافت غضروف تخریب شده پوشیده شده اند همراه است. پس از چند مرحله این توده در وارونگی کپسول مفصلی تجمع می یابد و آرترالژی از بین می رود.
- دردناک. بعد از کار فیزیکی مفاصل ظاهر می شوند و با استراحت از بین می روند.
- شب. آنها آسیب شدید به مفصل را تایید می کنند و به دلیل احتقان، فشار خون بر روی بافت استخوانی زیر غضروف ایجاد می شوند. پس از یک خواب شبانه، احساس سفتی در مفاصل ظاهر می شود و با حرکت، ناراحتی از بین می رود.
- دائمی. زمانی رخ می دهد که التهاب در کپسول مفصلی وجود داشته باشد.
- ناگهانی (محاصره مشترک). ناشی از نیشگون گرفتن یک تکه استخوان یا غضروف که بین دو سطح مفصلی گیر کرده است.
- مهاجرت کردن. ابتدا یک مفصل درد می کند، سپس درد به دیگری منتقل می شود.
- منعکس شده است. آنها نه در مفصلی که تحت تأثیر قرار گرفته، بلکه در مفصل نزدیک احساس می شوند. به عنوان مثال، اگر بیماری مفصل ران دارید، زانوی شما درد می کند.
تشخیص
اگر آرترالژی دارید، نباید خوددرمانی کنید. اگر درد مفاصل دارید، حتما با پزشک خود مشورت کنید تا تشخیص را مشخص کند. پس از معاینه اصلی شما را برای مشاوره به ارتوپد-تروماتولوژیست یا روماتولوژیست ارجاع می دهد. اگر مفصلی که قبلا آسیب دیده است بیمار شود، مشاوره با جراح نشان داده می شود.
هنگام مراجعه به پزشک، توجه به نکات زیر ضروری است:
- وقتی درد ظاهر می شود.
- که از آن درد کاهش می یابد و فروکش می کند.
- حملات دردناک چند وقت یکبار اتفاق می افتد؟
- آرترالژی برای اولین بار ظاهر شد یا قبلا وجود داشت.
- آیا پرخونی، تورم یا تغییر شکل مفصل وجود دارد؟
- آیا در روزهای اخیر استرس، بیماری های حاد تنفسی یا فعالیت بدنی سنگین داشته اید؟
این اطلاعات به متخصص کمک می کند تا در مورد وضعیت مفاصل بیمار نتیجه گیری کند و تشخیص دهد.
پس از تعیین ماهیت درد مفاصل، پزشک معاینه را تجویز می کند و به موارد زیر ارجاع می دهد:
- تجزیه و تحلیل کلی خون و ادرار.
- آزمایش خون بیوشیمیایی
- تشخیص ایمنی.
- اشعه ایکس، CT، MRI، سونوگرافی مفاصل.
- در صورت لزوم بیوپسی از بافت آسیب دیده.
اشعه ایکس از مفاصل. این روش به شما امکان می دهد مفصل را در دو برجستگی بررسی کنید و امکان انجام آرتروگرافی رادیوپاک نیز وجود دارد.
با استفاده از ام آر آی و سی تی می توانید وضعیت ساختارهای استئوکندرال و بافت های نرم را با جزئیات ارزیابی کنید.
سونوگرافی مفاصل. به شناسایی افیوژن در حفره مفصلی، فرسایش سطوح مفصلی استخوان ها، تغییرات در غشای سینوویال و ارزیابی پهنای فضاهای مفصلی کمک می کند.
روش های تهاجمی معاینه در صورت لزوم، سوراخ مفصل و بیوپسی سینوویال انجام می شود. در موارد سخت، آرتروسکوپی (بررسی حفره مفصل از داخل) انجام می شود.
آزمایشات آزمایشگاهی به شناسایی علائم التهاب و آسیب شناسی روماتیسمی کمک می کند. در خون محیطی، میزان رسوب گلبول های قرمز، سطح پروتئین واکنشی C، اسید اوریک، آنتی بادی های ضد هسته ای، فاکتور روماتوئید و ACCP تعیین می شود. مایع سینوویال تحت آنالیز میکروبیولوژیکی و سیتولوژیک قرار می گیرد.
درمان
برای درد مفاصل، درمان باید جامع باشد. تاکتیک ها شامل کاهش بار مکانیکی روی مفصل، از بین بردن التهاب و جلوگیری از پیشرفت بیماری زمینه ای است. این تنها راه برای کاهش سرعت تخریب غضروف، حفظ تحرک مفصل و بهبود کیفیت زندگی بیمار مبتلا به آرترالژی است.
برای کاهش درد مفاصل موارد زیر تجویز می شود:
- داروهای مسکن و ضد التهاب.
- فیزیوتراپی (شوک ویو تراپی، اوزون تراپی، میوستیمولاسیون، فونوفورزیس).
- ورزش درمانی.
- ماساژ دادن.
- طب سوزنی.
- اصلاح ارتوپدی یا جراحی.
درمان محافظه کارانه با داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی انجام می شود، آنها درد را تسکین می دهند و اثر ضد التهابی دارند. کندروپروتکتورها پیشرفت آرتروز را کند می کنند. این داروها التهاب را کاهش می دهند و از تخریب بیشتر غضروف در مفاصل جلوگیری می کنند. آنها شامل اجزای غضروف - کندرویتین، گلوکزامین هستند. کندروپروتکتورها فرآیندهای ترمیم را در بافت غضروف تقویت می کنند.
برای از بین بردن اسپاسم عضلات اسکلتی، شل کننده های عضلانی تجویز می شود.
اگر آرتریت با عفونت همراه باشد، آنتی بیوتیک ها نشان داده می شوند.
برای عملکرد خوب مفاصل و فرآیندهای بازیابی، مجتمع هایی از ویتامین ها و عناصر معدنی نیز تجویز می شود. ویتامین های A، C، E، گروه B و عناصر معدنی کلسیم و سلنیوم اهمیت ویژه ای دارند.
در صورت التهاب شدید و عدم تأثیر درمان، گلوکوکورتیکواستروئیدها طبق طرح تجویز می شوند.
درمان دارویی با پمادهای گرم کننده، تسکین دهنده درد و اثر ضد التهابی تکمیل می شود.
اگر آرترالژی بسیار شدید باشد، بلوک انتهای عصبی انجام می شود. برای انجام این کار، آنها از داروهای قوی استفاده می کنند که به شما امکان می دهد درد مفاصل را برای مدت طولانی فراموش کنید.
برای کاهش آرترالژی، مفاصل از اضافه بار محافظت می شوند. ایستادن طولانی مدت، بلند کردن و حمل اجسام سنگین فشاری را بر مفاصل وارد می کند که به میزان زیادی از بار مجاز بیشتر می شود و به آسیب غضروف کمک می کند.
برای جلوگیری از آرترالژی، قوانین زیر را دنبال کنید:
- وزن بدن خود را عادی کنید.
- کفش راحت با پاشنه کم بپوشید؛ اگر کف پای صاف دارید، از کفی های ارتوپدی استفاده کنید.
- از بار روانی-عاطفی و جسمی پرهیز کنید.
- در حین کار، موقعیت بدن خود را بیشتر تغییر دهید، پنج دقیقه برای حرکت و کاهش تنش عضلانی وقت بگذارید.
- برای حفظ فعالیت بدنی، ورزش متوسط را انتخاب کنید. تحرک متناوب با دوره های استراحت.
- ورزش هایی را به طور منظم انجام دهید که استرس مفاصل شما را کاهش می دهد. به عنوان مثال، می توانید 20 تا 30 دقیقه در حالت نشسته یا دراز کشیده، پاهای خود را خم کرده و صاف کنید و تمرین «دوچرخه» را انجام دهید. پس از این مدت 7-10 دقیقه استراحت کنید تا گردش خون بهبود یابد. این تمرینات به تقویت غضروف در مفاصل پاها کمک می کند.
در موارد شدید، درمان جراحی ضروری است. از طریق برش های کوچک، پزشک بافت نکروزه را از حفره مفصلی خارج می کند. اگر مایع در مفصل جمع شده باشد، سوراخ انجام می شود.
برای کاهش بار و افزایش تحرک مفصل بیمار، استئوتومی دور مفصلی انجام می شود. استخوانهایی که مفصل را تشکیل میدهند اره میشوند تا بتوانند با زاویه خاصی با هم رشد کنند.
در موارد شدید، تعویض مفصل انجام می شود.
پیشگیری
برای جلوگیری از بیماری های مفصلی، توصیه های زیر را دنبال کنید:
- اگر چاق هستید، وزن بدن خود را نرمال کنید.
- حداقل 1.5-1.7 لیتر آب در روز بنوشید.
- از هیپوترمی اجتناب کنید.
- یک سبک زندگی فعال داشته باشید.
- از مصرف زیاد الکل و تنباکو خودداری کنید.
- خواب شبانه باید حداقل 8 ساعت طول بکشد.
- تا جایی که امکان دارد در فضای باز پیاده روی کنید.
- سعی کنید موقعیت بدن خود را بیشتر تغییر دهید.
خلاصه
طبق آمار، آرترالژی اندام فوقانی و تحتانی در نیمی از افراد بالای 40 سال رخ می دهد. در بیماران بالای 70 سال بیماری های مفصلی در 90 درصد موارد مشاهده می شود. اگر مفصل به طور ناگهانی درد می کند، فوراً با پزشک مشورت کنید تا علل آن را بیابید و درمان را تجویز کنید. از مفاصل خود مراقبت کنید و آنها را با فعالیت مفید بارگیری کنید. فقط ورزش بدنی می تواند مفاصل شما را تحرک نگه دارد، حتی اگر غضروف آسیب دیده باشد و حرکت باعث ناراحتی شود.